*~:+:|| [S)aRE-CR๐w] from the [MAR] ||:+:~*

ราวกับเป็นราตรีที่ท้องฟ้าร่วงหล่น
ท้องฟ้าที่ข้าชิงชัง ... ท้องฟ้าที่ข้าไล่ตาม ท้องฟ้าที่ข้าอยากจะอยู่เหนือมันมาตลอด บัดนี้นอนอยู่แทบเท้าข้า …

ของเหลวสีแดงเข้มสาดกระจายไปทั่วเชิงบันไดสีขาว ช่างตัดกันจนชัดเจนในความรู้สึก ... และยิ่งชัดเจนกว่ากับสิ่งเดียวกันที่ชโลมอยู่บนคมง้าววงพระจันทร์ในมือข้า
หน้ากากบนศีรษะของนางแตก เผยให้เห็นแผลเหวอะหวะกลางศีรษะที่แทบจะแยกมันออกเป็น 2 ซีก ผ่ายาวลงมาจนถึงกลางแสกหน้า
... นางยังคงมีลมหายใจ ... แต่ก็เพียงแผ่วๆ ไม่จำเป็นฉลาดเพื่อจะรู้ว่าเมื่อนางฟื้นขึ้นมา ... ทุกอย่างจะไม่เหมือนเดิม

... นี่คือสิ่งที่ข้าหวังงั้นหรือ ...

ถ้าเช่นนั้นแล้วทั้งที่นางก็นอนอยู่ตรงนั้น ทำไมข้ากลับไม่รู้สึกว่าข้าได้เอาชนะนาง ... หรือแม้แต่จะเข้าไปใกล้นางมากขึ้นมาเลย
... จิตใจที่ด้านชานั้น … ไม่รู้สึกอะไรอีกต่อไปแล้ว ...
..............

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่หลังจากเวลานั้น
ราวกับเวลาได้ย้อนกลับไป ... ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
รอยไหม้จากแสงสว่างค่อยๆจางหายไป
หายไปพร้อมๆกับท้องฟ้า

แต่ท้องฟ้าที่หายไป ... ก็ได้ขโมยลมหายใจของสัตว์ร้ายหายไปด้วยเช่นกัน
..............

ในความเงียบเชียบของทะเลทรายและความเนิ่นนานของเวลา
มีเพียงท้องฟ้าเท่านั้นไม่ใช่หรือที่สัตว์ร้ายจับจ้อง ขู่คำราม พยายามทุกวิถีทางเพื่อที่จะไปถึงมัน
ท้องฟ้าผืนนั้นปัดเป่าความว่างเปล่าไปจนสิ้น ... ไม่ใช่หรือ ?

สัตว์ร้ายไม่รู้ว่ามันได้เรียนรู้ที่จะอยู่ใต้ท้องฟ้า แม้จะไม่เคยชินก็ตาม

โดยไม่รู้ตัว ... สัตว์ร้ายทำลายสมบัติชิ้นสุดท้ายที่มันมีลงไปกับมือ

สัตว์ร้าย ... สูญเสียทุกอย่าง
..............

ข้าเคยออกตามหาเศษซากของท้องฟ้า แม้จะไม่รู้ว่าจะอยู่ในสภาพไหน
ไม่รู้แม้แต่ว่าจะเหลืออะไรอยู่บ้าง
สิ่งที่ข้าได้พบคือร่างเล็กจ้อย ... ไร้พลัง ... ไร้ความทรงจำทุกอย่าง เหลือแต่ดวงตากลมโตที่จ้องมองข้าอย่างสงสัย

... ข้าไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกอย่างไร ...
นี่คือเศษซากของท้องฟ้าที่ยิ่งใหญ่ ท้องฟ้าที่เคยไล่ต้อนข้าจนไม่เหลือสภาพ
ข้ายื่นมือออกไปจะแตะตัวนาง แต่เหมือนความทรงจำเลือนรางในคืนนั้นยังคงอยู่ นางเบิกตาโพลงอย่างตกใจก่อนจะวิ่งไปซ่อนหลังต้นไม้หินควอตซ์
มันไม่จำเป็นเลย ... เพราะข้าหยุดมือไปตั้งแต่แรกแล้ว
ข้าแตะต้องนางไม่ได้ ...

นั่นไม่ใช่ท้องฟ้าที่ข้ารู้จัก ไม่ใช่ท้องฟ้าผืนเดิม ... หากแต่ ... เป็นเศษซาก เป็นเงาของท้องฟ้าสูงลิบที่สะท้อนลงบนผืนน้ำเท่านั้น
แม้แต่ในเวลาที่ข้าคิดว่าทำลายมันลงได้ ... สิ่งที่ข้าได้จากท้องฟ้า ก็คือมันยิ่งหนีห่างข้าไปอยู่ในที่ๆข้าเอื้อมไม่ถึง …
ไม่ว่ายังไง ... ข้าก็ไม่เคยเอื้อมไปถึงนาง
..............

ไม่เคยคิดว่าจะได้พบกันอีก
ความทรงจำเกี่ยวกับสัตว์ร้ายตัวหนึ่ง กระชากนางกลับมาสู่สภาพเดิมอีกครั้ง
... ไม่เคยนึกฝัน ... สัตว์ร้ายกลับมาหายใจอีกครั้ง ลนลานหายใจใต้ท้องฟ้าที่มันเคยสูญเสียไปแล้วครั้งหนึ่ง

.... ยังคงโง่เง่า ...
.... ยังคงตะเกียกตะกายไขว่คว้า ....
แต่ข้าเพิ่งรู้ตัวเดี๋ยวนี้เอง ทำไมกงเล็บของข้าจึงไม่เคยไปถึงที่สูงนั่น
คำว่าสัตว์ที่นางตราหน้า และสัตว์ร้ายที่ข้าตราตัวเอง ... ด้วยความคิดที่ว่าไม่อาจจะเหมือนกันได้นั้น
.... ถ่วงขาข้าไว้กับพื้นดินตลอดมา

สัตว์ร้าย ... ไร้ค่าเกินไปตั้งแต่แรก
และข้าอาจจะรู้อยู่แล้ว ...
..............

แม้ท้องฟ้าคงไม่มีวันมองเห็นสิ่งเล็กๆด้านล่าง
แต่สัตว์ร้ายตัวหนึ่ง ... ได้อาศัยอยู่กับท้องฟ้าตลอดมา

และสิ่งเดียวที่มันต้องการแต่แรกอาจจะเพียงแค่ ... ได้อยู่ใต้ท้องฟ้าเท่านั้น
..............

ปลายทางของข้ายังคงมุ่งไปที่จุดๆเดียว ที่ยังคงเป็นความว่างเปล่าเหมือนที่ผ่านมา
ที่เปลี่ยนไปคือข้ายิ่งเร่งเร้า ดิ้นรนให้เวลาของตนเองหมดลงเพื่อจะได้ไปถึงจุดนั้น

สัตว์ร้ายค้นพบที่ของมันในที่สุด …
... ที่ๆกรงเล็บของมันไม่เคยเฉียดไปใกล้
... แม้แต่เสียงคำรามของมันก็อาจไม่เคยไปถึง

แต่สัตว์ร้ายก็ไม่อาจอยู่โดยไม่มีมันได้อีกต่อไป

ข้าเคยหวังจะฝังร่างตัวเองไว้กับพื้นทราย ... ให้ความว่างเปล่ากลบฝังข้าที่ว่างเปล่า ... แต่ตอนนี้มันไม่ใช่
ลานสายตาของสัตว์ร้ายไม่ได้มีเพียงความว่างเปล่าอีกต่อไป
ตอนนี้ที่ตายของข้า ... มีเพียงใต้ท้องฟ้าผืนนั้นเท่านั้น …
... ไม่ว่าจะเป็นเศษซาก
... หรือท้องฟ้าที่ไล่ต้อนข้าก็ตามที

ข้าต้องการจะตายใต้ท้องฟ้า …ท้องฟ้าที่ให้ที่อยู่ในโลกที่ไร้ความหวังกับข้า
ผืนฟ้าที่สะบั้นเอาความว่างเปล่ารอบตัวข้าไปจนหมด
... รวมทั้งข้าที่หลอมรวมกับความว่างเปล่านั้น ...
ข้าไล่ล่าทำลายล้าง
... เพื่อให้ตัวเองไร้ค่ายิ่งขึ้นไป
... และถูกกัดกร่อนไปจนสิ้น ขณะแหงนมองท้องฟ้าที่ทอดตัวเหนือความว่างเปล่านั้น
แหงนมองนาง ...
ที่ไม่เคยแปดเปื้อนด้วยความสิ้นหวังเช่นตัวข้า …

… นี่คือสิ่งที่ข้าปรารถนา ...


… สัตว์ร้ายได้ตายลงในที่ของมัน ...

...................

ย๊ากกกส์ส์ส์ส์ จบแล้วฟิคเรื่องแรกในชีวิต ( มันฟิครึเปล่าเนี่ย  เอาเป็นว่า fanwork ละกัน )

เขียนไปเขียนมารู้สึกว่านอยมันมาโซ 555+

จริงๆอยากเขียนแบบรั่วสุดชีพกับแบบหวานๆน่ารักมากกว่า  พยายามหลายครั้งมากแต่ทำไม่ได้  แค่คิดพล๊อตให้ไม่เครียดหรือหดหู่ก็ไม่ได้แล้ว

ตอนอ่านฟิคก็ชอบอ่านแบบรั่วๆไม่ก็แบบหวานๆ  พอตัวเองมาเขียนบ้างดันเครียดซะนี่ -*-

นิยายอิเฟรน  พระเอกหักแขนนางเอกตั้งแต่เจอหน้ากันครั้งแรกค่ะ -*- << มันรักกันยังไงเนี่ย  ไปต้องไปนับถึงฟิคเลย