*~:+:|| [S)aRE-CR๐w] from the [MAR] ||:+:~*

คำเตือนก่อนค่ะ ...
1.) เนล x นอย !!! (อ่านไม่ผิดหรอกค่ะ เนลนอย -w-"")
2.) แอบ SM เล็กน้อย
3.) ไม่มีเนื้อเรื่อง แถมยาวขนาดหนัก เพ้อเป็น Poem เอาอย่างเดียวค่ะ
4.) ฟิคเรื่องแรกในชีวิตไม่นับนิยาย  อย่าเอาอะไรมากเลยค่ะ

.............

ไกลเหลือเกิน
ท้องฟ้านั่น ... ยังคงห่างไกลออกไป
..............

ข้าเกลียดความว่างเปล่า
เกลียดผืนทรายที่ทอดยาวไปไม่สิ้นสุด เกลียดราตรีนิรันด์กาลแสนเย็นเยียบ
และที่เกลียดยิ่งกว่าคือทุกชีวิตที่ต้องพึ่งพาความว่างเปล่านั้น
ข้าฟาดฟัน ... เข่นฆ่าไปเรื่อย
มาคิดดูแล้วนั่นอาจเป็นเพราะข้าโมโหความว่างเปล่าเหล่านั้นก็เป็นได้
ข้าอยากเข้มแข็ง ... เป็นหนึ่งในใต้ฟ้าและผืนทราย อาจเพื่อให้ได้ชื่อว่าเป็นผู้ที่ทำลายได้มากที่สุด
ก่อนจะฝังร่างตนเองลงกับพื้นทราย เฝ้ามองโลกที่ข้าพยายามทำลายดำเนินเวลานิจนิรันดิ์ของมันต่อไป
… ยังคงว่างเปล่า...
..............

นางปรากฏตัวต่อหน้าข้าที่ถือกำเนิดอีกครั้งในคุกสีขาว
ทุกสิ่งทุกอย่างของนาง ... กัดกร่อนข้า ย้ำเตือนให้ข้านึกถึงความว่างเปล่าที่ไม่อาจหนีจากมันได้

โดยเฉพาะดวงตาสีน้ำตาลคู่นั้น สายตาที่ราวกับไม่เคยมองเห็น ไม่เคยรับรู้ความสิ้นหวังที่เกาะกุมอยู่ทุกลมหายใจของโลกใบนี้

ราวกับท้องฟ้า ... ที่บดขยี้ผู้อยู่เบื้องล่างได้โดยเพียงแค่สบตากับมัน
มันว่างเปล่าไปรึไง ... หรืออาจจะสูงเกินไป
หรืออาจจะแค่ .. มันเป็นอิสระจากสิ่งที่ข้าดิ้นรนหนี ... เท่านั้น
..............

ข้าอาจจะแค่ทนตัวเองไม่ได้
นางยืนหยัดอย่างเข้มแข็งอยู่ในโลกที่ว่างเปล่า แม้จะรู้อยู่เต็มอกว่าตนเองก็เป็นส่วนหนึ่งของความว่างเปล่านั้น
ขณะที่ข้าทุรนทุรายพยายามทำลายมันให้สิ้นไป แม้ว่ามันจะหมายถึงตัวเองด้วยก็ตาม
ข้าทนสภาพตัวเองที่อยู่ต่อหน้านางไม่ได้
..............

“ มองเจ้าแล้วข้าหดหู่ ”
นางพูดกับข้าเป็นครั้งแรกในตอนที่ข้าพ่ายแพ้นางในการดวลเป็นรอบที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้

ในการกระทำนั้นข้าอาจจะทำเพื่อป้องกันตัวเอง
ป้องกันไม่ให้ร่างกายถูกแผดเผาเป็นธุลีต่อหน้าท้องฟ้าที่ไม่สามารถละสายตาได้นั้น
ข้าต้องชิงทำลายนาง

“ เจ้ามันสัตว์ร้าย เป็นแค่สัตว์ที่วิ่งเตลิดไปตามสัญชาติญาณเท่านั้น “

นั่นคือคำที่นางใช่เรียกข้าเมื่อข้าพุ่งความโกรธเกลียดไปที่นางหนักเข้า
ข้าโกรธ ... แต่ไม่ยอมเปลี่ยนแปลงการกระทำ บางทีอาจเพราะไม่รู้วิธีอื่นที่จะทำกับท้องฟ้านั้นนอกจากอยากจะฉีกให้เป็นชิ้นๆคามือตัวเอง
หรืออาจจะแค่ .. แสงสว่างที่ส่องลงมาจากท้องฟ้า ทำให้สัตว์ร้ายตัวหนึ่งรู้ว่าเงาของตนมืดแค่ไหน
ต่อหน้าท้องฟ้าผืนนั้น มันอาจไม่มีทางเป็นอื่นได้นอกจากนี้
เพราะเข้าใกล้ในสิ่งที่เหมือนกันไม่ได้ ... ข้าจึงเป็นในสิ่งที่ตรงกันข้าม

บางที ... ข้าอาจเต็มใจหยุดตัวเองไว้ที่ “ สัตว์ร้าย “ ตามที่นางตราหน้าให้ ... โดยไม่รู้ตัว
..............

ข้าต้องการทำลายนาง ... ต้องการทำลายท้องฟ้าผืนนั้นจริงหรือ

ต้องการให้มันหายลับไปจากสายตา ...
หรืออยากจะกระชากลงมากับมือ กดลงกับพื้นให้คลุกฝุ่นทราย แล้วเริ่มต้นกัดกินอย่างตะกละตะกลาม
ดูดเลียเนื้อขาวๆนั่น ก่อนจะกัดให้จมเขี้ยว อ้างสิทธิ์ในทุกสิ่งทุกอย่าง ชิมรสชาติของเลือดและความพ่ายแพ้ของนาง
... ก่อนจะยัดเยียดความแปดเปื้อน มองร่างนั้นบิดกระชากอย่างไร้ทางสู้ด้วยอารมณ์ที่ถูกปรนเปรอให้ แล้วขยี้ให้แหลกเหลวไปกับมืออย่างผู้ชนะ ...

มันเกือบจะเกิดขึ้นจริงในวันที่ข้ากับนางต้องออกไปปฏิบัติภารกิจด้วยกัน

เลือดสีแดงฉานไหลรินจากแผลบริเวณข้อมือของนาง ชโลมไปทั่วฝ่ามือที่ขาวราวกับเครื่องแก้วนั้น ปลุกให้สัญชาติญาณแบบสัตว์ร้ายตื่นขึ้นมา
ข้าฉวยข้อมือขาวโพลนนั้นไว้ สัมผัสได้ถึงเลือดอุ่นๆของนาง
ดวงตาสองคู่สบกัน ... ราวกับมีสัญญาณแปลกๆบอกให้รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป แต่ข้าไม่หยุด ... ไม่คิดจะหยุด ที่นี่ห่างไกลจากปราสาทสีขาวที่พันธนาการไว้ด้วยตำแหน่งและลำดับชั้นมากมาย กลางทะเลทรายนี้มีเพียงกฎของสัตว์ป่าเท่านั้น

แต่น่าแปลก...ทั้งที่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น นางกลับไม่มีท่าทีใดๆ ไม่แม้แต่จะชักมือกลับ
นางแค่จ้องมองข้า ... มองด้วยสายตาที่ท้าทายให้ข้าทบทวนตัวเอง ... ว่าข้าต้องเช่นนั้นจริงหรือ
ใช่ ... มันน่าทุเรศที่สุด ...
ในสถานการณ์จวนเจียนแบบนั้น ... ข้าก็ยังเป็นฝ่ายถูกนางไล่ต้อน !!

ข้ากลับจากภารกิจในสภาพที่สติแตกกว่าเก่า ท้าสู้กับนางไม่เว้นแต่ละวัน
ข้ารู้ ... รู้แต่แรก นางไม่ใช่สิ่งที่จะเอาชนะได้ด้วยวิธีการนั้น ไม่ใช่เลย ...
แล้วจะมีวิธีอื่นใดอีกที่กงเล็บของสัตว์ร้ายจะเอื้อมไปถึงท้องฟ้าได้ … ?

ข้าร่ำร้อง ... ร่ำร้องอย่างบ้าคลั่งให้นางฆ่าข้า
ก่อนที่ข้าที่จนตรอกจะทำบางสิ่งลงไป

นางไม่ทำ
..............

รอยแผลที่ถูกแสงสว่างเผาไหม้ ... กำลังกัดกิน ...
เงามืดที่ไม่รู้วิธีไขว่คว้า ... กำลังกัดกร่อน
..............


จบไป 1 shot

แบบว่าอยากเขียนฟิคคู่นี้มานานแล้ว แต่ว่าอิเฟรนดันไม่เคยเขียนฟิค เขียนที่ก็ยาวเป็นนิยายไปเลย ถ้าอืดขึ้นก็ไม่จบอีก TTwTT
เลยคิดอยู่เป็นเดือนว่าจะเขียนฟิคสั้นยังไงดี จบที่มาเป็น poem แบบนี้แหล่ะค่ะ
(จริงๆใช้ธีมเดียวกับฟิคยาวที่คิดไว้ แต่เอาแค่ธีมมาเขียนเป็น poem เอา)

ไม่หวังให้มีคนอ่าน ถึงจะมีคอมเมนท์ (จะมี?) อิเฟรนก็ไม่กล้าอ่านคอมเมนท์อยู่ดีค่ะ  

ราวกับเป็นราตรีที่ท้องฟ้าร่วงหล่น
ท้องฟ้าที่ข้าชิงชัง ... ท้องฟ้าที่ข้าไล่ตาม ท้องฟ้าที่ข้าอยากจะอยู่เหนือมันมาตลอด บัดนี้นอนอยู่แทบเท้าข้า …

ของเหลวสีแดงเข้มสาดกระจายไปทั่วเชิงบันไดสีขาว ช่างตัดกันจนชัดเจนในความรู้สึก ... และยิ่งชัดเจนกว่ากับสิ่งเดียวกันที่ชโลมอยู่บนคมง้าววงพระจันทร์ในมือข้า
หน้ากากบนศีรษะของนางแตก เผยให้เห็นแผลเหวอะหวะกลางศีรษะที่แทบจะแยกมันออกเป็น 2 ซีก ผ่ายาวลงมาจนถึงกลางแสกหน้า
... นางยังคงมีลมหายใจ ... แต่ก็เพียงแผ่วๆ ไม่จำเป็นฉลาดเพื่อจะรู้ว่าเมื่อนางฟื้นขึ้นมา ... ทุกอย่างจะไม่เหมือนเดิม

... นี่คือสิ่งที่ข้าหวังงั้นหรือ ...

ถ้าเช่นนั้นแล้วทั้งที่นางก็นอนอยู่ตรงนั้น ทำไมข้ากลับไม่รู้สึกว่าข้าได้เอาชนะนาง ... หรือแม้แต่จะเข้าไปใกล้นางมากขึ้นมาเลย
... จิตใจที่ด้านชานั้น … ไม่รู้สึกอะไรอีกต่อไปแล้ว ...
..............

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่หลังจากเวลานั้น
ราวกับเวลาได้ย้อนกลับไป ... ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
รอยไหม้จากแสงสว่างค่อยๆจางหายไป
หายไปพร้อมๆกับท้องฟ้า

แต่ท้องฟ้าที่หายไป ... ก็ได้ขโมยลมหายใจของสัตว์ร้ายหายไปด้วยเช่นกัน
..............

ในความเงียบเชียบของทะเลทรายและความเนิ่นนานของเวลา
มีเพียงท้องฟ้าเท่านั้นไม่ใช่หรือที่สัตว์ร้ายจับจ้อง ขู่คำราม พยายามทุกวิถีทางเพื่อที่จะไปถึงมัน
ท้องฟ้าผืนนั้นปัดเป่าความว่างเปล่าไปจนสิ้น ... ไม่ใช่หรือ ?

สัตว์ร้ายไม่รู้ว่ามันได้เรียนรู้ที่จะอยู่ใต้ท้องฟ้า แม้จะไม่เคยชินก็ตาม

โดยไม่รู้ตัว ... สัตว์ร้ายทำลายสมบัติชิ้นสุดท้ายที่มันมีลงไปกับมือ

สัตว์ร้าย ... สูญเสียทุกอย่าง
..............

ข้าเคยออกตามหาเศษซากของท้องฟ้า แม้จะไม่รู้ว่าจะอยู่ในสภาพไหน
ไม่รู้แม้แต่ว่าจะเหลืออะไรอยู่บ้าง
สิ่งที่ข้าได้พบคือร่างเล็กจ้อย ... ไร้พลัง ... ไร้ความทรงจำทุกอย่าง เหลือแต่ดวงตากลมโตที่จ้องมองข้าอย่างสงสัย

... ข้าไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกอย่างไร ...
นี่คือเศษซากของท้องฟ้าที่ยิ่งใหญ่ ท้องฟ้าที่เคยไล่ต้อนข้าจนไม่เหลือสภาพ
ข้ายื่นมือออกไปจะแตะตัวนาง แต่เหมือนความทรงจำเลือนรางในคืนนั้นยังคงอยู่ นางเบิกตาโพลงอย่างตกใจก่อนจะวิ่งไปซ่อนหลังต้นไม้หินควอตซ์
มันไม่จำเป็นเลย ... เพราะข้าหยุดมือไปตั้งแต่แรกแล้ว
ข้าแตะต้องนางไม่ได้ ...

นั่นไม่ใช่ท้องฟ้าที่ข้ารู้จัก ไม่ใช่ท้องฟ้าผืนเดิม ... หากแต่ ... เป็นเศษซาก เป็นเงาของท้องฟ้าสูงลิบที่สะท้อนลงบนผืนน้ำเท่านั้น
แม้แต่ในเวลาที่ข้าคิดว่าทำลายมันลงได้ ... สิ่งที่ข้าได้จากท้องฟ้า ก็คือมันยิ่งหนีห่างข้าไปอยู่ในที่ๆข้าเอื้อมไม่ถึง …
ไม่ว่ายังไง ... ข้าก็ไม่เคยเอื้อมไปถึงนาง
..............

ไม่เคยคิดว่าจะได้พบกันอีก
ความทรงจำเกี่ยวกับสัตว์ร้ายตัวหนึ่ง กระชากนางกลับมาสู่สภาพเดิมอีกครั้ง
... ไม่เคยนึกฝัน ... สัตว์ร้ายกลับมาหายใจอีกครั้ง ลนลานหายใจใต้ท้องฟ้าที่มันเคยสูญเสียไปแล้วครั้งหนึ่ง

.... ยังคงโง่เง่า ...
.... ยังคงตะเกียกตะกายไขว่คว้า ....
แต่ข้าเพิ่งรู้ตัวเดี๋ยวนี้เอง ทำไมกงเล็บของข้าจึงไม่เคยไปถึงที่สูงนั่น
คำว่าสัตว์ที่นางตราหน้า และสัตว์ร้ายที่ข้าตราตัวเอง ... ด้วยความคิดที่ว่าไม่อาจจะเหมือนกันได้นั้น
.... ถ่วงขาข้าไว้กับพื้นดินตลอดมา

สัตว์ร้าย ... ไร้ค่าเกินไปตั้งแต่แรก
และข้าอาจจะรู้อยู่แล้ว ...
..............

แม้ท้องฟ้าคงไม่มีวันมองเห็นสิ่งเล็กๆด้านล่าง
แต่สัตว์ร้ายตัวหนึ่ง ... ได้อาศัยอยู่กับท้องฟ้าตลอดมา

และสิ่งเดียวที่มันต้องการแต่แรกอาจจะเพียงแค่ ... ได้อยู่ใต้ท้องฟ้าเท่านั้น
..............

ปลายทางของข้ายังคงมุ่งไปที่จุดๆเดียว ที่ยังคงเป็นความว่างเปล่าเหมือนที่ผ่านมา
ที่เปลี่ยนไปคือข้ายิ่งเร่งเร้า ดิ้นรนให้เวลาของตนเองหมดลงเพื่อจะได้ไปถึงจุดนั้น

สัตว์ร้ายค้นพบที่ของมันในที่สุด …
... ที่ๆกรงเล็บของมันไม่เคยเฉียดไปใกล้
... แม้แต่เสียงคำรามของมันก็อาจไม่เคยไปถึง

แต่สัตว์ร้ายก็ไม่อาจอยู่โดยไม่มีมันได้อีกต่อไป

ข้าเคยหวังจะฝังร่างตัวเองไว้กับพื้นทราย ... ให้ความว่างเปล่ากลบฝังข้าที่ว่างเปล่า ... แต่ตอนนี้มันไม่ใช่
ลานสายตาของสัตว์ร้ายไม่ได้มีเพียงความว่างเปล่าอีกต่อไป
ตอนนี้ที่ตายของข้า ... มีเพียงใต้ท้องฟ้าผืนนั้นเท่านั้น …
... ไม่ว่าจะเป็นเศษซาก
... หรือท้องฟ้าที่ไล่ต้อนข้าก็ตามที

ข้าต้องการจะตายใต้ท้องฟ้า …ท้องฟ้าที่ให้ที่อยู่ในโลกที่ไร้ความหวังกับข้า
ผืนฟ้าที่สะบั้นเอาความว่างเปล่ารอบตัวข้าไปจนหมด
... รวมทั้งข้าที่หลอมรวมกับความว่างเปล่านั้น ...
ข้าไล่ล่าทำลายล้าง
... เพื่อให้ตัวเองไร้ค่ายิ่งขึ้นไป
... และถูกกัดกร่อนไปจนสิ้น ขณะแหงนมองท้องฟ้าที่ทอดตัวเหนือความว่างเปล่านั้น
แหงนมองนาง ...
ที่ไม่เคยแปดเปื้อนด้วยความสิ้นหวังเช่นตัวข้า …

… นี่คือสิ่งที่ข้าปรารถนา ...


… สัตว์ร้ายได้ตายลงในที่ของมัน ...

...................

ย๊ากกกส์ส์ส์ส์ จบแล้วฟิคเรื่องแรกในชีวิต ( มันฟิครึเปล่าเนี่ย  เอาเป็นว่า fanwork ละกัน )

เขียนไปเขียนมารู้สึกว่านอยมันมาโซ 555+

จริงๆอยากเขียนแบบรั่วสุดชีพกับแบบหวานๆน่ารักมากกว่า  พยายามหลายครั้งมากแต่ทำไม่ได้  แค่คิดพล๊อตให้ไม่เครียดหรือหดหู่ก็ไม่ได้แล้ว

ตอนอ่านฟิคก็ชอบอ่านแบบรั่วๆไม่ก็แบบหวานๆ  พอตัวเองมาเขียนบ้างดันเครียดซะนี่ -*-

นิยายอิเฟรน  พระเอกหักแขนนางเอกตั้งแต่เจอหน้ากันครั้งแรกค่ะ -*- << มันรักกันยังไงเนี่ย  ไปต้องไปนับถึงฟิคเลย