สมเพชตัวเอง ...
posted on 12 Jul 2008 21:44 by crescentsweet in Fallen
คนนึง ... นั่งเรียนแทบทั้งอาทิตย์ เวลาว่างก็อ่านสอบรามไม่ก็ทำงานหัวปักหัวปำ
อีกคน ... แทบไม่สนใจเรียน ว่างอาทิตย์ละ 3-4 วัน นั่งเล่นคอม อ่านหนังสือการ์ตูน นอน
คนนึง ... ทำทุกอย่างแต่ไม่เคยถูกใจคนอื่น ไม่เคยดีพอซักอย่าง
อีกคน ... ไม่เรียน ไม่ต้องทำอะไรก็ไม่มีใครว่า
ตอนเค้าขึ้น ม.ปลาย ทั้งแทบไม่ทำการบ้านทั้งไม่เรียน กลับถึงบ้านตอนเที่ยง เรียนพิเศษก็ไม่เรียน ไม่อะไรซักอย่าง
ถึงคราวเราขึ้นม.ปลายบ้าง นึกว่าจะสบายได้อย่างเขา เปล่าเลย แค่กระเป๋าก็แบกเข้าไปวันละเกือบ 10 กิโล ออกจากบ้าน 6 โมงกลับถึงบ้าน 2 ทุ่ม เรื่องงานยิ่งไม่ต้องพูดถึง
ตอนสอบเอนท์ ... ไม่อ่านหนังสือ ไม่เรียนพิเศษ เอนท์ไม่ติดก็ไม่เดือดร้อน ก็เรียนไปตามพ่อสั่ง อยู่บ้านว่างกว่าเดิม
ถึงตอนเราสอบเอนท์ ... เรียนพิเศษเสาร์อาทิตย์ ยิ่งอาทิตย์ก่อนสอบแทบตายห่า เอนท์ติดให้ตามที่ต้งการแล้ว พอถึงเวลาเลือกจริงก็โดนด่าอีกว่าโง่ไปเลือกอะไรไม่เข้าเรื่อง
คงเพราะเรามันไม่ช่างประจบ ไม่ชอบเรียกร้องความเห็นใจไม่ยอมตาม ใครก็มาบังคับไม่ได้ ทีนี้พอถึงเวลาต้องการอะไรก็ต้องดิ้นรนด้วยตัวเอง ผลคือต้องทำอะไรหนักกว่าคนอื่นเขาตลอด ... ไม่เหมือนกับอีกคน
ก็รู้ ... ว่าเลือกที่จะยืนด้วยขาตัวเองมันหนัก รู้อีกเหมือนกันว่าเค้าเป็นแบบนั้นก็ห้ามคนอื่นให้ต้องคอยดูแลเค้าเป็นพิเศษไม่ได้ แต่บางครั้งพอมาทำให้เห็นต่อหน้ามันก็หงุดหงิดเป็นเหมือนกัน
บางทีเรานั่งทำโมเดล ท่องหนังสือ ทำงานจนหัวฟู ก็มานั่งเล่นคอมอยู่ข้างๆ เปิด MV นักร้องญี่ปุ่นดังลั่น แถมแทบจะลุกขึ้นมาเต้นตาม เห็นแล้วอยากลุกขึ้นไปกดรีสตาทเครื่องซะให้รู้แล้วรู้รอด
ก็ไม่ค่อยอยากจะเดาว่าต่อไปพอไม่มีใครคอยช่วยเหลือแล้วเค้าจะเป็นยังไงต่อ ไม่ค่อยอยากจะคิดอีกเหมือนกันว่าเราเหมือนจะมีโอกาสดีกว่าเขาที่มีเป้าหมาย มีสิ่งที่อยากทำแล้วต้องทำให้สำเร็จ แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังอิจฉาอยู่
อิจฉาที่ว่าง อิจฉาที่ไม่ต้องดิ้นรน อิจฉาที่มีคนคอยช่วยเหลือตลอด ...
อิจฉาคนที่เค้ามีโอกาสน้อยกว่าเรา ... อิจฉาคนที่เราคิดว่าน่าสมเพช …
... แล้วทำไมถึงยังอิจฉา ?
คำตอบง่ายๆ
เท่านั้นแหล่ะ ไม่มีอะไรมาก